Category Medycyna

Proteza górna nakładkowa

Proteza górna nakładkowa, długoczasowa. Zastosowanie takiego uzupełnienia pozwoliło na zachowanie żywotności zębów przednich górnych oraz uzyskanie zadowalającego wyglądu estetycznego: a — jama ustna przed leczeniem i rehabilitacją, b – proteza nakładkowa, c – proteza nakładkowa, d – proteza nakładkowa osadzona w jamie ustnej.

Zastosowanie połączenia protez stałych i ruchomych w rehabilitacji protetycznej ma zwykle miejsce w przypadkach braków mieszanych,, skrzydłowych i międzyzębowych lub kiedy skrócenie koron klinicznych poszczególnych zębów wymaga ich odbudowy protetycznej. Wykonuje- się wówczas najpierw korony czy mosty ustalające wysokość zwarcia,, wypiłowując w tym celu odpowiednią część nakładu, co pozwala nie zmieniać warunków zgryzu konstrukcyjnego, a następnie wykonuje się- protezy ruchome.

Czytaj wszystko

Płytka nazębna

W omawianej grupie wiekowej stosuje się również rozległe uzupełnienia ruchome o płycie metalowej, a po ukończeniu 16 roku życia również protezy szkieletowe. U wielu pacjentów młodocianych leczenie protetyczne poza odbudową braków uzębienia ma również na celu utrwalenie wyników leczenia ortodontycznego. U takich pacjentów konstrukcja protezy i kontakty zwarciowe sprzyjają utrzymywaniu żuchwy w uzyskanym zgryzie konstrukcyjnym. Często są to protezy, które poza odbudową ciągłości łuku zębowego spełniają inne funkcje, np. obturacyjne, zamykając rozszczep podniebienia czego nie udało się osiągnąć leczeniem chirurgicznym.

Czytaj wszystko

W leczeniu pacjentów w wieku rozwojowym

W leczeniu pacjentów w wieku rozwojowym z brakami uzębienia,, jak pisała Płonka, konieczna jest współpraca lekarza ortodonty i protetyka, która odbywa się na zasadzie wspólnego planowania leczenia, stosowania aparatów ortodontycznych i protez ruchomych oraz wzajemnych konsultacji. Zastosowanie wyłącznie leczenia protetycznego bez. przygotowania ortodontycznego utrudnia prawidłowe projektowanie i pogarsza wadę zgryzu. Można je więc uważać za błąd w postępowaniu lekarskim. Uwagi Płonki są zgodne z zaleceniami przewodniczących Krajowych Zespołów Specjalistycznych w dziedzinie ortodoncji (ortopedii szczękowej) i protetyki stomatologicznej. „Leczenie protetyczne dzieci i młodzieży powinno być prowadzone przez lekarzy specjalistów: ortopedów szczękowych (ortodontów), pedodontów lub protetyków z obowiązkiem wzajemnej konsultacji odnośnie do leczenia i rodzaju uzupełnienia. Lekarze protetycy prowadzą leczenie w przypadkach prawidłowych warunków zębowo-zgryzowych w uzębieniu mlecznym i stałym. Lekarze ortopedzi szczękowi prowadzą leczenie szczękowo-ortopedyczne (ortodontyczne) w przypadkach nieprawidłowych warunków zębowo- -zgryzowych w uzębieniu mlecznym i stałym. Lekarze protetycy powinni prowadzić leczenie utrwalające uzyskane wyniki.

Czytaj wszystko

Wizyta V i dalsze

Na wizytach kontrolnych ocenia się wyniki leczenia sprawdzając, czy udało się osiągnąć zamierzone cele i zlikwidować istniejące dolegliwości i nieprawidłowości. W miarę potrzeby koryguje się protezy nakładkowe oraz wykonuje zabiegi profilaktyczne mające na celu ochronę tkanek podłoża. Przydatność zastosowanej metody leczenia i użytkowanych protez może być w pełni weryfikowana dopiero po upływie kilku tygodni. Po tym okresie można sprawdzić, czy istniejące dolegliwości ustąpiły, czy poprawiła się czynność żucia i wymowa oraz jak się pacjent zaadaptował do nowych warunków w obrębie układu stoma- tognatycznego.

Czytaj wszystko

Różnicowanie stomatopatii protetycznych

Stany patologiczne błony śluzowej jamy ustnej mogą występować w przebiegu wielu schorzeń zarówno ogólnych, jak i miejscowych. Istnieje wiele chorób, w których obserwowane są stany zapalne błony śluzowej połączone z zapaleniami kątów ust, suchością lub ślinotokiem, pieczeniem równowagi ustrojowej i osłabienie odporności immunologicznej może prowadzić do ich nadmiernego rozwoju. Stosowanie antybiotyków prowadzi do zubożenia ustroju w witaminy. Antybiotyki wiążą witaminy znajdujące się w pokarmach, osłabiają zdolność biosyntezy tych związków w przewodzie pokarmowym, a drażniąc błonę śluzową zmniejszają wchłanianie witamin. Ponadto uważa się, że antybiotyki stanowią do-datkowe źródło energii dla rozwoju grzybów, które wykorzystują ich węgiel i azot.

Czytaj wszystko

Leczenie protetyczne

Leczenie protetyczne dzieci w wieku od 0 do 6 lat. Leczenie protetyczne w tej grupie wiekowej rozpoczyna się zwykle po ukończeniu trzeciego roku życia, chociaż opisane są przypadki wykonywania z pozytywnymi wynikami uzupełnień protetycznych u młodszych dzieci. Jak wcześniej wspomniano, okres do 6 roku życia charakteryzuje się największą dynamiką wzrostu szczęki i żuchwy, co zmusza do szczególnej ostrożności w leczeniu protetycznym, które ma sprzyjać prawidłowemu rozwojowi dziecka, a nie hamować go.

Czytaj wszystko

Bates i Addy

Bates i Addy w swojej pracy z roku 1978 podali wyniki obserwacji klinicznych, w których zaobserwowali wzrastające odkładanie się płytki nazębnej i płytki protez, szczególnie wyraźne w żuchwie, kiedy zęby i dziąsła były od strony językowej pokryte płytą akrylową. W następnej publikacji z roku 1979 stwierdzili znacznie większe zagrożenie płytką u pacjentów użytkujących protezy całodobowo w porównaniu z użytkującymi je tylko w ciągu dnia. Ich zdaniem użytkowanie protez częściowych powoduje zwiększenie odkładania się płytki nie tylko na zębach pokrytych protezą, ale również na zębach z łuku przeciwstawnego. Stipko i współprac, opierając się na własnych badaniach i obserwacjach twierdzą nawet, że powinno się unikać wykonywania protez ruchomych częściowych u pacjentów ze złą higieną jamy ustnej, gdyż powstające szkody mogą przewyższać korzyści.

Czytaj wszystko

Według Spiechowicza i Budkiewicza

Według Spiechowicza i Budkiewicza (1977) protezy nakładkowe można podzielić na trzy zasadnicze typy:

– 1. Protezy nakładkowe zgryzowe (wypełniające przestrzeń między przeciwległymi łukami zębowymi, powstałą po podniesieniu zwarcia w przypadkach zgryzów głębokich).

– 2. Protezy nakładkowe odtwarzające (ubytek tkanek zębów po ich pa-tologicznym starciu).

Czytaj wszystko

Działanie czynników chemiczno-toksycznych

Rozwojowi grzybów i bakterii oraz powstawaniu stanów zapalnych błony śluzowej sprzyjają niefizjologiczne warunki, jakie stwarza płyta protezy. Pod protezą dochodzi do zaburzeń metabolizmu tkankowego, dopływ tlenu zostaje utrudniony, błona śluzowa ulega podrażnieniu przez zalegającą ślinę, na nabłonek jest wywierany stały ucisk. Newton za główny czynnik szkodliwy uważa zbyt silne przyleganie górnej płyty do podłoża, przez co następuje zaczopowanie ujść gruczołów śluzowych na podniebieniu. Wskutek tego śluz przedostaje się do tkanek otaczających przewody gruczołowe, co w dalszej kolejności wywołuje stan zapalny. W związku z tym może dochodzić do tzw. zespołu przegrzania, podobnego do schorzeń skóry występujących w tropikach. Ze względu na złe przewodnictwo cieplne akrylu pod płytą protezy może się utrzymywać podwyższona temperatura, przekraczająca 40°C.

Czytaj wszystko

Nadziąślak olbrzymi

N a d z i ą ś 1 ark olbrzymio, kora orkowy. Nadziąślak olbizymio- komónkowy (epulis gigantocellularis s. epulis saicomatod.es) w obrazie mi-kroskopowym jest zbliżony do. bardziej dojrzałego mięsaka wrzecionowa torkomónkow ego z dużą ilością komórek olbrzymich i złogami hemo- syderyny. Cechuje go duża ilość naczyń krwionośnych.

Nadziąślak olbrzymiokomórkowy zwykle przekształca się w zbity guz włóknisty, w którym znikają komórki olbrzymie i znacznie zmniesza się sieć naczyń krwionośnych.

Czytaj wszystko

Szkliwiak

Szkliwiak (adamantinoma, ameloblastoma) jest guzem znamiennym dla kości szczękowych, o niewyjaśnionej etiologii. Przyjmuje się, że źródłem pochodzenia szkliwiaka mogą być zaburzenia rozwojowe w listewce zębowej lub narządzie szkliwo twórczym. Stwierdzono również, że torbiele zawiązkowe posiadają zdolność przekształcania się w szkliwi ak.

Rozróżnia się dwie postacie szkliwiaka: szkliwiak lity (adamantinoma solidum) i szkliwiak jamisty (adamantinoma cysticum). Szkliwiak jamisty występuje znacznie ,częściej niż lity i jest zwykle guzem wielo- komorowym, rzadziej – j edn:o kamor owym. Wypełniony jeist galaretowatą lub płynną treścią o żółtym zabarwieniu z zawartością kryształków cholesterolu.

Czytaj wszystko

Podłoże dla protezy górnej

Podłoże dla protezy górnej ma wiele zachyłków i wygórowań, zwłaszcza w okolicy zmarszczek podniebiennych, których dokładna odbitka w protezie powoduje powstanie szeregu ostrych listewek i nierówności. Do tego mogą dochodzić porowatości modelu gipsowego lub jego uszkodzenia wywołane wadliwą obróbką laboratoryjną. Wszystkie te czynniki powodują, że bardzo często dośluzowa strona płyty protezy przypomina rok. Natomiast Majewski interpretując wyniki własnych badań histologicznych, alergologicznych, serologicznych i prób biologicznych, przeprowadzonych na materiale pobranym od pacjentów ze stomatopatiami, stwierdził obecność wyłącznie drożdżowych form grzybów, nie obserwując ich transformacji do form grzybniowych. Ze swoich badań wysnuł następujące wnioski:

Czytaj wszystko

Rak

Rak (carcinoma) jest nowotworem złośliwym, rozwijającym się z niedojrzałej tkanki nabłonkowej. Górski podaje, że przeszło 90% nowotworów złośliwych szczęk i jamy ustnej stanowią raki. W jamie ustnej najczęściej występuje rak płaskokomórkowy (carcinoma planocellu- lare), którego punktem wyjścia jest błona śluzowa jamy ustnej.

Ratk może się umiejscowić w jamie ustnej, kościach szczękowych i na skórze twarzy. Stosunkowo często spostrzega się ra,ka wargi dolnej, żuchwy i szczęki. W przypadku tego ostatniego najczęściej punktem wyjścia jest błona śluzowa zatoki szczękowej.

Czytaj wszystko

Zaburzenia morfologiczno-czynnościowe

Zaburzenia morfologiczno-czynnościowe narządu] żucia związane z działalnością przysadki mózgowej mogą powstać zarówno na tle jej nadczynności, jak i niedoczynności, szczególnie w zakresie wytwarzania hormonu wzrostowego.

W przypadkach nadmiaru hormonu wzrostowego za,burzenia w narządzie żucia stanowią jeden z objawów akromegalii wieku dziecięcego, młodzieńczego lub dojrzałego.

Czytaj wszystko

Leczenie ortodontyczne cz. 2

Leczenie ortodontyczne przeprowadza się za pomocą siły mięśni twarzy i sił mechanicznych pochodzących z zewnątrz. Ostatnio dąży się do najszerszeog wykorzystania siły mięśniowej i unikania mechanicznej.

Zastrzeżenia co do siły mechanicznej wypływają ze stwierdzenia braku przydatności, gdy wielkość jej jest niższa od ciśnienia krwi w naczyniach włosowatych oraz jej szkodliwości w przypadkach przekroczenia 50-60 g/cm2. Znaczna przewaga sił mechanicznych nad ciśnieniem krwli w kapilarach wywołuje przerwanie naczyń krwionośnych miazgi zęba i ozębnej oraz uszkodzenie cementu korzeniowego. Tych powikłań natomiast nie powoduje siła mięśni, której wielkość jest regulowana odruchowo przez układ nerwowy. Stosowanie siły mechanicznej jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wielkość jej waha się w granicach 2.0-30 g/cm2, a działanie jej jest przerywane na kilka godzin w ciągu doby. W miarę możliwości siłę mechainiczą należy kojarzyć z siłą mięśniową.

Czytaj wszystko